Geluk relativeren

Het was vandaag een goede dag. Zo’n dag waar je na een lange tijd van vakantiewerk weer naar uit ziet. Althans, ik dan. De eerste schooldag na de vakantie vond vandaag plaats, met daarbij een nieuwe minor. Ik volg nu een half jaar RTV journalistiek, oftewel ‘een half jaar nos-je spelen’. Helemaal geweldig. Op de eerste dag al een radio-uitzending gemaakt, volgens mij hebben we best een leuke klas en maakten we een vliegende start. Natijd nog met z’n allen een biertje gedaan in de kantine. Het enige smetje op de dag was dat ik met de bus naar huis moest omdat mijn auto bij de garage staat. Maar op het station kwam ik mensen tegen met wie ik mee terug kon rijden naar huis. Alles klopt op een dag als deze. Dan kom je thuis en heeft je moeder het eten al klaar. Het buikje is vol en daar zit je dan. En dan komt het allermooiste: het geluk van de dag relativeren. Om de een of andere reden heb ik het nodig. Menigeen zal in zijn jubelstemming blijven en vrolijke dingen gaan doen. Maar ik ga zitten op de bank en zet een ontzettend zwaarmoedige plaat op. In dit geval een DWARS sessie van Phosphorescent. Ik kan je vertellen, daar worden de meesten niet vrolijk van. Maar melancholie en mooie liedjes zijn wat mij betreft dé methode om je goede gevoel vast te houden. Want te uitbundig is ook maar zo uitbundig hé. Of ben ik nou een echte calvinist? Ach, wat maakt het ook uit. Zolang we maar muziek hebben.