“In de meeslepende melodieën en broze arrangementen van Mensenkinderen, zoals het project werd gedoopt, klinkt de dromerigheid door van Loney Dear, de gelaagdheid van Sufjan Stevens en de charmante huisvlijt van Spinvis.” (bron)

Dit, gecombineerd met de christelijke achtergrond van Van Nienes, maakte mij benieuwd. Hoe gaat dit samenkomen?

Mijn eerste kennismaking, de vooruitgekomen ‘single’ ‘We drinken op het vaderland’, maakte mij enigszins twijfelachtig en achterdochtig. De samples en synths zijn niet iets waar ik erg op gesteld ben. Bovendien klonk het nummer erg vrolijk en opgewekt, niet iets wat ik verwacht had. Is die twijfel weggenomen? Ja, ongeveer voor 70%.

Het album opent met ‘Plastic bijbel’. Vrolijk, uptempo, synths en een creatieve, mar toch ook wel een ‘christelijke’ tekst. Gewaagd, want het bevat een duidelijke verwijzing naar hoe het in de hemel zou zijn. Niet iets waar iedereen zich mee bezighoudt. Mooi liedje, maar ik wacht eigenlijk op treurige liedjes over twijfel, dat soort zaken.

De eerste drie nummers zijn redelijk luchtig, maar bij nummer 4 staat de stemming wat om. ‘een blauwe maandag’ is geheel instrumentaal en slaat een brug tussen de vrolijke opening en de zwaarmoedigere hoek, waar ik op hoop en waar ik over gelezen had.

Met ‘het zwarte water’ wordt de plaat grilliger en beklemmender. Ik merk dat ik ga luisteren. Spaarzame akkoorden, achtergrondgeluidjes en een elektrobeat die subtiel de vaart in het nummer houdt. Het is knap hoe Van Nienes hier met de lichtvoetige elektro beats en synts toch een kleine sfeer weet te behouden. Het nummer bevat een scala aan geluiden, maar het is geen bombast, waardoor de nadruk op de stem en zang blijft. Knap.

Het album heeft en en al nostalgie over zich. De teksten refereerden naar het verleden, naar het Nederland van toen, over ‘het land dat ooit vol eerbied zong’. Ook het christelijke geloof van Bas van Nienes staat centraal. Op schilderachtige wijze neemt hij mij mee naar de tijd dat iedereen nog naar de kerk ging en dat het zondag stil was op de straten. Het album adement de sfeer van vroeger, dat ik alleen ken van polygoon-beelden.

Het nummer ‘Hemels huis’, gehuld in subtiele en spaarzame klanken, geeft hoop en biedt een kijkje in de ziel van Van Nienes.

Een schuilplaats waar ik telkens vrede vind, bestaat achter de wolken. Ik laat me leiden door de wind, ben nog steeds een kind, van mijn Vader.

Een schouder groter dan de mijne, waar mijn tranen op verwijden. Ik houd me vast aan één gedachte. Later zal ik bij U zijn.

Ik ben opgevoed met de gedacht dat je het leukste tot het laatst moet bewaren. Ik vermoed dat Van Nienes dezelfde opvoeding heeft genoten, want slotlied ‘Dwaalsterren’ bezorgt mij keer op keer kippenvel. Het liedje barst van spanning en subtiliteit. De zeer ingetogen, mompelende zang van Van Nienes zorgt dat ik aan zijn lippen hang. Ik wieg langzaam mee op de melodie van de melodica en denk aan mijn eigen Hemelse Vader. Langzaam val ik in slaap, al drie avonden aaneen. “Alle eer aan God, alle eer aan Hem’. Deze twee regels zouden zomaar op de nieuwe Opwekking kunnen staan. Gelukkig staat het op het debuutalbum van Mensenkinderen. Dat is ook de reden dat het mij écht raakt. Zijn stem straalt oprechtheid uit waarin ik geloof.

Langzaam verdwijnt de muziek en wat overblijft is een polygoon-stem die op gedragen en ingetogen wijze een litantie voordraagt.

Gebied ons, Heer, dat wij het zuivere dienen leeren, dwing ons, dat wij leeren zwijgen en vergaan, vernietig ons, dat wij niet langer hinderen. Kom en overstroom ons, breed en geweldig, – laat ons Uw stroombed zijn.

Want Uwer is het Koningschap en de kracht en de heerlijkheid in der eeuwigheid.

Amen.

Mensenkinderen levert met ‘Het land dat ooit vol eerbied zong’ een erg sterk en sfeervol debuutalbum af, maar ik vraag me af of het ooit het grote publiek zal bereiken. In de religieuze stal zal het denk ik niet snel komen, daar is het veel te eigenzinnig voor. Dank God daarvoor.

Cijfer? 8. Mooi plaatje!

‘Het land dat ooit vol eerbied zong’ komt op 30 januari uit bij het label Volkoren. Voor wie niet kan wachten is er een Bandcamp waarop drie liedjes te horen zijn. Ook op Youtube (1, 2) staat het een en ander aan mooi beeldmateriaal. De promo voor het album vind je hier. Op 26 februari is de CD presentatie in Ekko, samen met ME. Het album kan al besteld worden via informatie@mensen-kinderen.nl

Ik kan dus heel enthousiast worden wanneer iets klinkt als ‘n klok. Ik hoor dat gelijk. De eerste dikke vette bastoon is al genoeg om mij te overtuigen: dit klinkt waanzinnig. Ik had het zonet bij de 1e kennismaking met de plaat ‘Scherp de zeis‘ van De Dijk. Het nummer ‘Kan ik iets voor je doen‘ heeft een prachtige melodie en begint spannend. En dan opeens op 0.10 seconden: who! Dan gaat automatisch m’n volumeknop een heel eind omhoog en dan ga ik luisteren. Wat klinkt dat mooi, helder en vooral strak! Het laag is waanzinnig. Kan ik van genieten.

Mark Knopfler – Sailing To Philadelphia, ook zo’n plaat die ik, naast dat de liedjes mooi zijn, zo waardeer om z’n klank. Heb ‘em zelfs origineel gekocht, vanwege het geluid. Want de cd klinkt echt beter dan de mp3 versie. Wanneer ik de drums hoor, samen met de basgitaar.. en dan die heerlijke gitaarsounds, de vocals met dat kleine beetje reverb. Ik smelt weg! Dat zijn echt van die cd’s die ik opzet en waar ik van kan genieten omdat ze iets hebben wat ze onderscheid van andere cd’s: een klank die op een bepaalde manier zoveel diepgang heeft, dat je echt een extra dimensie meekrijgt in het luisterplezier.

Door de sublieme klank van een cd krijgt ik persoonlijk een band met zo’n cd. Norah Jones bijvoorbeeld, dat is ook zo’n zangeres waar ik van kan genieten. Vooral omdat ze bloedmooi zingt, maar ook omdat haar cd’s zo heerlijk geproduceerd zijn. Een band die swingt als ‘n weet ik wat en een opname die lekker droog en dynamisch klinkt. Dit liedje bijvoorbeeld: Long way home. Die is ZO mooi! Vooral omdat het een prachtig liedje is (ik blijf het herhalen), ook omdat het een Tom Waits cover is, maar ook omdat die opname zo lekker authentiek/echt klinkt. Wanneer je goed luistert hoor je een zachte ruis. Dat is mooi en dat kleurt de opname zo mooi. Je hoort het niet direct, maar het zit erin. Buizen-voorversterkers, buizen-gitaarversterkers, een mooie taperecorder, je hoort het terug. Zo mooi!

Zo zijn er tal van voorbeelden van subliem klinkende albums. Van sommige ‘geluiden’ van albums ga je houden. Zo ben ik heel erg dol op ‘t oudere werk van Tom Waits, omdat het zo ontzettend sfeervol klinkt. Het album ‘Heartattack and Vine’ vind ik prachtig klinken, het liedje Jersey Girl klinkt prachtig. Helemaal geen subliem gemixte drums, geen Protools en alle trucs van tegenwoordig, maar een geluid dat perfect past bij het liedje. Hulde! Niet 100% perfect, het het klinkt op zijn eigen manier weer zo goed, dat het me weer ontzettend aanspreekt. Het is bij het oudere werk van Tom Waits altijd een beetje 50/50: mooie liedjes, maar ook een mooie sound. Als ‘t niet zo mooi had geklonken was ik misschien wel afgehaakt.

Zo zou ik pagina’s kunnen vullen met voorbeelden van opnames die mij raken omdat ze zo goed zijn en iets eigens hebben dat me raakt. Ook zou ik pagina’s kunnen vullen met nummers die ik echt gewoon skip omdat ze niet klinken. Wie braaf alle linkjes opent, zou zien dat ik Coldplay onder de link heb gezet. ‘Coldplay?’, zul je denken. Die hebben alle grote meesters tot hun beschikking. Inderdaad. Maar de laatste plaat klinkt echt voor geen meter. Compleet over ‘the top’ en onnozel hard gemasterd. Ook dan haak ik af, hoe mooi een liedje kan zijn. Zodra het ‘Radio538′ geluiden gaat vertonen, ben ik weg. Soms wel jammer, maarja, als ik ‘t niet lekker vind klinken. Eigenwijs he?

Tot zover m’n betoog. Totaal incompleet (ik heb Lizz Wright niet genoemd, ik heb de plaat ‘Blessed‘ van Lucinda Williams niet genoemd, enzovoort..). Maar toch, het moest even toch even uit. Opdat er nog maar vele prachtig klinkende platen uitgebracht gaan worden..

van Gaal is benoemd tot algemeen directeur bij Ajax. De oud-trainer van de club gaat de directie vormen met Danny Blind en Martin Sturkenboom.

Van Gaal wordt dus algemeen directeur van Ajax. Een jaar geleden, op 8 november 2010, was ik in de VU Amsterdam bij Nova College Tour. Van Gaal werd daar geïnterviewd.

Kijkt u even mee vanaf 38.50 minuut

Van Gaal:   “Ik kom niet meer terug bij Ajax.”
Huys:           “Nooit meer?”.
Van Gaal:   “Nee. Ik ben tot op het bot beledigd bij Ajax. Tot op het bot. [..]                                      Als je dan niet kiest voor de technisch directeur, die je acht maanden                            geleden hebt aangesteld, ben je niet Louis van Gaal waardig. Ik kom                              niet meer terug bij Ajax”

Op 5 november 2011 in de Voetbal International zei Van Gaal. “Het is nu uitgesloten dat ik dat, directeur, word. Zolang Johan Cruijff daar zit, is dat onmogelijk. Van mijn kant in elk geval wel. En van zijn kant waarschijnlijk ook.”

Dat was Van Gaal een jaar geleden. Nu is hij algemeen directeur. Snap jij het nog? Ik ben benieuwd wat hem zover heeft gekregen. Want “voor een tiende van het loon van Barcelona” weer aan het werk, daar had meneer niet zoveel trek in. Niets zo veranderlijk als Van Gaal.

Playlist #4 – Engeltjes

Lizz Wright – Amazing Grace
Ygdrassil – The Garden of Jane Delawney
Alison Krauss – Paper Airplane
The Black Atlantic – An Ocean and Peril
Great Lake Swimmers – Song For The Angels
Muse – Unintended
Antony & The Johnsons – You Are My Sister
Jeff Buckley – Lilac Wine
Elbow – the night will always win
The Boxer Rebellion – World Without End